Największa bitwa II wojny światowej
Stalingrad był jedynym miastem na drodze III Rzeszy, na tyle silnym i dobrze zaopatrzonym, że był w stanie ich zatrzymać i całkowicie zniszczyć. Carycyn stał się grobem dla żołnierzy III Rzeszy. Gdyby nie miasto Stalina III Rzesza posunęliby się dalej w głąb Związku Radzieckiego, panowaliby praktycznie nad całym ZSRR i mieliby nieograniczone źródło do ropy naftowej. Jednak to się nie stało, Niemcy nie byli przygotowani na długie walki podczas zimy. Walki w mieście Stalina były bardzo trudne dla Niemców, z powodu nietypowej zabudowy mieszkań. 
Wąskie, czworokątne kwartały domów, długie i proste główne ulice oraz krótkie ulice poprzeczne, schemat ten ułatwiał później budowanie barykad oraz zwiększał skuteczność prowadzenia strzałów, jednak, gdy wróg zająłby wzniesienia nad miastem, mógłby wtedy kontrolować wszystkie ulice miasta i uniemożliwiać poruszanie się przeciwnika w mieście. Rosjanie poza tym byli na swoim terenie i doskonale znali rozkład ulic i budynków.
Podczas walk o Wołgę i pola naftowe, zginęło ok. 650.000 tys. żołnierzy. Po stronie Radzieckiej walczyła 62 armia generała Czujkowa, która potem pod nazwą 8 armii zdobyła Berlin. W walce o Stalingrad brali także udział strzelcy wyborowi, którzy w dużym stopniu zmieniali przebieg walk. Snajperom pomagało w tym ukształtowanie terenu, ruiny po zburzonych budynkach, rozkład szerokich ulic. Prowadzili oni walki zazwyczaj w dwuosobowych grupach, najczęściej wybierali oni trzy lub cztery punkty obserwacyjne, które w miarę rozwoju akcji zmieniali. Bardziej doświadczeni poruszali się tylko sami, nie zmieniając swej pozycji przez wiele godzin będąc w bezruchu. Musieli wiele się natrudzić żeby oddać ten jedyny strzał.
Carycyn jest miastem leżącym nad brzegiem Wołgi. Stalingrad rozwinął się znacznie pod koniec XIX w., kiedy to zaczęto wydobywać ropę naftową i transportować ją Wołgą. Przed II Wojną Światową przemysł ciężki w Stalingradzie został zmieniony na przemysł zbrojeniowy. Miesięcznie z jednej fabryki wyjeżdżało ok. 250 czołgów.
Rocznie przez Stalingrad przechodziło wiele ton ropy naftowej. W mieście znajdowały się dwa dworce kolejowe zarówno dla ludzi jak i do transportu materiałów i surowców. Pierwszy tzw. Stalingrad I, leżący w centrum i Stalingrad II na południu miasta. W dalszych etapach walk o miasto nad Wołgą dworce te były obszarem zażartych walk.
Bitwa o Stalingrad była największą bitwą II Wojny Światowej. Zatrzymała dalszy pochód Niemców i pozwoliła na utworzenie frontu wschodniego. Po obu stronach konfliktu były mniej więcej równe siły. Jednak świadomość, że walczono o miasto nazwane na cześć Stalina pozwoliło Rosjanom zwyciężenie wroga i uratowanie Europy od dalszych sukcesów Adolf Hitler.
II wojna światowa miała się już powoli ku końcowi
Fuhrer za wszelką cenę chciał zdobyć miejsca wydobycia ropy naftowej, które znajdowały się na Kaukazie. Ropa naftowa była podstawowym paliwem przemysłu ZSRR. Ropę do całego Związku Radzieckiego transportowano barkami transportując je na północ, rzeką Wołgą. Hitler wydał, więc rozkaz zablokowania Wołgi. Rozkaz zablokowania rzeki był jednocześnie połączony z rozkazem odłączeniem Stalingradu z roli centrum przemysłowo – przewozowego. Wykonanie tego rozkazu przypadło szóstej Armii. 6 armia już wcześniej była przydzielana do tak szalonych zadań m. in. do inwazji na Anglię i zdobycie Gibraltaru.